Anonim

Bir rivayete göre..

Anonim başlığına aldanmayınız. Yazı Cem Yılmaz'a aitmiş. Kayıtlı bir belge bulamadım fakat, böyle zekice ve mizansen bir yaklaşım çıksa çıksa Cem Yılmaz'dan çıkar diye düşündüm. 

Not: Aşağıdaki yazının tamamı alıntıdır.

"Demokrasinin en tuhaf tarafı oylama sistemidir. Yani her seçmenin bir oy hakkı vardır ama hiç bir işe yaramamaktadır. Çünkü her insanın bir oy hakkı olması adaletsizlik. Adını yazmayı bilmeyenle yazıyı icat edenin eşit oy hakkı olması bütün düzensizliğin kaynağıdır. Bence sağlam bir bilgisayar ağıyla, vatandaşların üretime katkısı, ödediği vergi tutarı, yaptığı hayırlı ve hayırsız iş sayısı öğrenilip belli bir katsayıyla çarpıldıktan sonra kişinin verebileceği oy sayısı hesaplanabilir. Düşünsenize, iki yüz milyar vergi verenin de bir oy hakkı var o tutardan fazla vergi kaçıranın da. Orman yakanın da bir oy hakkı var, ağaç dikenin de.. Seçme durumu bu.

Seçilenlerde de durum farklı değil. En fazlasından, ilkokul bitirmiş şartı aranıyor o kadar. Yani heykel yapan da seçilebiliyor, içine tüküren de! Memlekete katkı ne kadar fazlaysa, oy hakkının da o kadar fazla olması gerekir. Var olan durum bence hukuka aykırıdır. Oylamada bu haksızlık yapılırken, sonuçları değerlendirmede de yanlış yapılmaktadır. 

Enflasyon, devletin alenen suç işlediğinin kanıtıdır. Çünkü devlet, besbelli kalpazanlık yapmaktadır. Yani devlet, açık açık sahte para basmaktadır ve bunları aslından ayırmak imkansızdır. 

Ekonomi neden battı söyleyeyim: bir kere ekonomi, üreticiler arasındaki bir tüketici ilişkisine dönmedikçe refah gelmez. Her üretici aynı zamanda bir tüketicidir ama, pek çok tüketici sadece tüketicidir. Hiç bir şey üretmez, hiç bir işe yaramazlar. Hiç bir meslek erbabı değildirler. Hiç bir konuda yetenekleri yoktur. Ya da o böyle olduğuna inanmıştır. Mükemmele yakın okey oynar, ama bu spor henüz olimpiyat kapsamına alınmamıştır maalesef. Bir ekonomide bu kadar tüketici olursa, batar tabii.

Dünyanın en az icat yapılan ülkesi Türkiye'dir. Zaten "başımıza icat çıkarma şimdi!" Diye deyimin üretildiği bir ülkede, sonuç başka türlü olamazdı. Ama ülkende sağlam bir telif hakları yasası yoksa, insanın içinden icat yapası da gelmez herhalde. Yani demem o ki, en azından bir vantilatör filan icat edebilirdik. Ya da tost makinası. Bunlar atla deve değil diye söylüyorum. Yani MR cihazı demiyorum mesela. O zor tamam, ama herhalde bir teflon tava yapabilirdik. Ama kendi icatçılarımıza deli muamelesi yapınca, uygarlığa katkı sağlanamıyor tabii. Her mahallede vardır, kendisi hakkında "bu mu? manyağın teki.. mucit o! kendi kendine acayip şeyler icat eder." diye bahsedilen biri.

Bir tek uluslararası ismimiz Behçet Bey'dir. Kendisini tanımıyorum ama, Behçet hastalığı dünya tıp literatürüne girmiştir. Tabii gönül isterdi ki; hastalığı değil ilacını bulsaydı ama, zamanla o da olacaktır. Yani koca tarihe baktığınızda bula bula bir hastalık bulmuşuz, o da tam bir icat sayılmaz aslında. Hastalığı Behçet Bey üretmediğine göre.. Mesela matbaayı biz bulmadığımız gibi, bulanı da ciddiye almamışız. O yüzden hala büyük harfleri ya da küçük harfleri ya da hiç birini tanımayan insanlar yaşıyor aramızda. Söylememe gerek yok ama, onun da sizin gibi bir oy kullanma hakkı var. 

Tarih boyunca bilime hiç katkıda bulunmamış bir topluma bir çok icattan yararlanma imkanı verdiği için dünyaya şükran borçluyuz. Adamlar telefonu buldu, biz de bari en azından jetonu bulsaydık.

Bizim orta öğretimimizde akılda kalan cümle şudur: yahu bu matematiğin günlük hayatta bize ne faydası olacak?

Hemen herkes matematikten nefret eder ve faydasız bir şey olduğunu düşünüleler. Eee, bir toplum ya dayak yememiş ya da hesap bilmiyor durumundaysa batar tabii! 

Matematik, insanoğlunun bulduğu en yararlı derstir. Matematikten anlamamak bir kusurdur. Ama bununla övünmek, eşekliktir. Çünkü bı başarısız öğrenciler arasında yaygındır. Onlar akılları sıra matematikten anlayanı ve başarılı notlar alanı marjinal yapmak isterler. Yani onlara göre matematikten kalmak değil, ondan geçmek tuhaftır. Çalışkan öğrenciye inek derler ama, tembel ve sorumsuz öğrenciye takılmış herhangi bir hayvan ismi yoktur. 

Matematikten hoşlanmayan öğrenciler, sonraki hayatlarında genellikle tercihlerini hep yanlış yapan insanlar olurlar. Sanırım ülkemizdeki seçim sonuçları buna kanıt oluşturmaya yeter. 

Kendi yerel zenginliklerimizin de farkında değiliz. Söz gelimi, Bodrum'daki otellerin neredeyse hiç birinde Bodrum zeytini yoktur. Köylerinde yüzlerce çeşit peynir yapılarn turistik bir beldede, oraya üç yüz kilometre uzaktan gelmiş ve otelin satın alma müdürünün zimmetinde geçirdiğinden artanla alınmış bir beyaz peynir sunulur. Yani otelin hemen arkasındaki tepenin yamacındaki köyde yapılan muhteşem keçi peynirinden otelde kalan Italyanın haberi olsa, sırf o peynir için seneye bir daha gelecek ama maalesef bu olamamaktadır. Üstelik getirilen peynirin yanına bir parça hıyar, biraz da maydanoz konarak turiste; "bizim yalnızca peynirimiz değil, sebzelerimiz de iğrençtir.' mesajı verilmektedir."

Birinci Vazifemiz: Tehlike!

"Sayın Feyzioğlu, her şeyi Bakan gözlerle gören bir güruhun karşısında gerildiğini söyledi de ben bu kadar takım elbiseli insanın önünde daha çok gerildim. Kıyafetimin kusuruna bakmayın.

Hukukçular var denilince ben de yazarak geleyim dedim, açıkçası.

Burada en çok dikkatimi çeken şey: "Özgürlük, sanatla başlar" sözü. Ben konuşmamı aslında özgürlük ve tabii en çok beslendiğimiz şey olan hayal gücü üzerine kurdum. 'Hayal gücünün sanatla ilişkisi ve iktidarın hayal gücüyle ilişkisi' üzerine. Ve buradan hazır hukuk ve sanat iki temel güç birleşmişken, mesleki ya da ideolojik hiçbir ayrım yapmadan sanatçısından başka kesimlere kadar her zaman yanımızda oldukları için şuan tutsak edilen devrimci avukatlar için selam gönderiyorum buradan.

Sanata ve özellikle tiyatroya olan aşkımın en büyük sebeplerinden biri hayal gücünün sınırsızlığına olan hayranlığımdır. Hayal gücünü geliştiren etkenlerden biri de kuşkusuz çocukluğumda dinlediğim masallar.. Bir çocukken ağzımız açık dinlediğimiz masallar için bunca yıl sonra söyleyebileceğim en önemli ve belki de tek şey masalın sonunda iyilerin bütün zorluklara rağmen kazandığıdır. Bir masal kahramanı değiliz elbette ama bu zor günlerde, biliyorum ki, cesur ve iyi bir masal kahramanı gibi karşımızdaki bütün kötülüklerin üstesinden geleceğiz ve karşımıza çıkan bütün engellere ve engellemelere rağmen korkusuzca doğruları söylemeye devam edeceğiz. İşte bu sebeplerden dolayı sanat, özü itibarıyla muhaliftir. Sanatçı, ideolojisi ne olursa olsun, hiçbir durumda, iktidarın ya da egemen güçlerin güdümünde olmaz, olamaz. Gördüğü her yanlışı, eksiği, yarattığı, icra ettiği sanat eseri dahil, fırsat bulduğu her ortamda söyler ve farkındalık yaratır. O yüzden de faşist, dikta rejimlerinin en çok saldırdığı alanlardan biri sanattır ve her defasında yanlışlarını yüzüne vuran sanatçıları zapturapt altına almaya çalışır.

Bunun örneklerini Türkiye'de daha önce görmediğimizi söyleyemeyiz ne yazık ki... Nâzım Hikmet, Sabahattin Ali, Ruhî Su, Ahmet Kaya, Yılmaz Güney gibi daha birçoklarını sayabileceğimiz nice edebiyatçı ve sanatçı yaşadıkları dönemlerin egemenlerine karşı, cesurca mücadele ettikleri için baskılara maruz kalmıi ve bedeller ödemiştir. AKP'nin 12 yıllık baskıcı rejiminin en sert zamanlarını yaşadığımız günümüzde de durum pek farklı değil. Devlet Tiyatroları ve Şehir Tiyatroları' nı kendi ideolojilerine göre dizayn etmeye çabalayan hükümet, muhalif özel tiyatrolara yardımı keserek de gözdağı vermeye çalışmaktadır. Hatta adına "muhafazakâr sanat" dediği garip bir sözüm ona akım yaratmaya çalışarak, tiyatro başta olmak üzere, sanatın her alanına müdahale etmektedir. "Ucube" diyerek heykelleri yıktırmakta, hatta içine tükürmekte, resim sergilerini engellemekte, şarkı sözlerini, TV dizilerini sansürlemekte, sinema filmlerinin ne kadar ahlâklı olduğunu ve aile yapısına uygun olup olmadığını tartışmakta, balerinlerin eteğini uzatmayı, sunucuların dekoltelerini kapatmayı kendine görev edinmekte; arkeolojik kazılara "çanak çömlek" demekte, "çanak çömlek" diye yutturamayacağı kadar büyük olanları da barajlar sular altında bırakmaktadır. Bir nevi ortaçağ karanlığı özlemiyle yanıp tutuşanlar, bu ülkenin özgür geleceği için mücadele eden düşünce, edebiyat, sanat ve bilim insanlarının tamamını halkından ve ülkesinden uzaklaştırmak için ellerinden geleni yapmaktadır.

Kendi alanlarında çok değerli sanatçılar, Mehmet Ali Alabora' ya yapıldığı gibi, meydanlarda yuhalatılmakta, Fazıl Say gibi hapse atılmakla tehdit edilmekte ve iktidar yanlısı gazetelerden iğrenç manşetlerle hedef  gösterilmektedir. Fakat kendilerine sorgusuz sualsiz biat eden, omurgasız, hiçbir düşünceye ve kendine ait bir fikre sahip olmayan -sözüm ona- sanatçılar, halka "İşte sizin sanatınız ve sanatçınız" diye yutturulmaya çalışmaktadır Özellikle Gezi Direnişi 'nden bu yana muhalif her sesi bastırmak için insan üstü bir çaba sarf eden iktidar güçleri, sesini kesemediği her kesimi bir şekilde işsiz bırakmayı denemektedir. Gazetecisinden sanatçısına herkes, iktidara 12 yıl boyunca sonsuz destek veren TV kanalları ve gazete sahiplerinin de çanak tutmasıyla bu operasyonlardan nasibini almıştır. İşsiz bırakılarak susturamadığı insanları karalamaktan çekinmeyen iktidar, 50 kilo uyuşturucuyla yakalanan ve "içici" olduğunu iddia eden "Başbakan yeğenlerini" görmezden gelmekte, ama oyuncuları sabah operasyonları ile evlerinden alıp, uyuşturucu satan ve durmadan içen müptelalar gibi göstererek, itibarsızlaştırmaya çalışmaktadır. 

Bütün bunları tabii ki şaşırdığım için söylüyor değilim. Zaten kendileri milyar dolarları ayakkabı kutularında götürürken, baklava çalan çocukları hapseden, başkasının yerine akbil basan ve devleti 4.9 lira zarara uğratan güvenlik görevlisine 7 yıl isteyen, cezaevinde çocuklara tecavüz edilmesine sessiz kalan, onlarca yaratığın tecavüzüne uğrayan küçücük kızları "Rızası vardı" diyerek suçlu çıkarmaya çalışan, gencecik, cesur yiğit çocukların sokak ortalarında, meydanlarda öldürülmesinin emrini verdiğini söyleyip, polisi kahraman ilan eden ama operasyonlar oğullarına ve kendilerine ulaşınca kahraman polislerin binlercesini "ülkesinin güzide yerlerini görsünler" diye oradan oraya gezdiren, daha düne kadar el ele, kol kola ülkeyi beraber mahvettikleri, hatta "Ne istediler de vermedik" dedikleri yol arkadaşlarını, çıkarları çatışınca "inde yaşayan çete, paralel devlet" olmakla suçlayan, sabah aynaya bakıp, kendi yüzlerini beğenmeseler, hemen suçunu dış mihraklara atan, milyonlarca ağacı kesip, ormanları ve sahilleri rant uğruna peşkeş çekip, yeşil sevdalısı olduklarında ısrar eden, canlarını kurtarmaya çalışan gençlerin şiddetli polis saldırısı sürerken "camide içki içtikleri" üzerleri çıplak onlarca erkeğin başörtülü olduğu için bir kadına saldırdıkları fantezisini yaratan, hatta bu fanteziyi içeren görüntülerin de 30 cumadır hâlâ izletileceğini iddia eden, taşı silah sayıp, sapanla atan teyzeyi "terörist" diye yargılayan ama MİT eşliğinde tırlarla kafa kesen El-Nusra canilerine "insanî silah yardımı" nda bulunan, kendi emirleriyle Roboski' de, Gezi' de, kötü ve güdümlü dış politikaları yüzünden Reyhanlı' da katledilenlere ağzını açmayıp, Mısır' da, Suriye' de, olanları dezenformatif haberlerle bezeyip dillerinden düşürmeyen, "dindarız" diye övünüp, Başbakan'ın Allah'ın bütün vasıflarını taşıdığına inanan, dokunmanın ibadet, doğduğu yerin kutsal olduğuna inanan, olduğunu düşünen, oğulları gözaltına alındığında acı çeken bakan babalarla empati kurup, öldürülen katledilen çocukları babaları yokmuş gibi davranan, ülkede neredeyse tutuklanmayan ve haklarında söylemediklerini bırakmamışken yolsuzluklar ortaya çıkınca birden "masumiyet karinesini" hatırlayan ama hâlâ her şeye rağmen sadece ve sadece yol yapmakla, TOKİ binaları açmakla övünebilen, inşaat dışında hiçbir yetkinliği olmayan bir zihniyetin; 50 kilo uyuşturucuyla yakalanan yeğeninin içici olduğuna  inanması normaldir. Çünkü bu fantezi dünyasın, bu hayal gücüne, bu kafaya başka türlü ulaşılamaz.

Ülkemin tamamının hayal gücünü zorlayan sizlere bu ülkenin bir genci olarak şunu söylemek zorunluluğumdur: Biz sizden özgürlük talep etmiyoruz. Biz, sizlerin hayal dahi edemeyeceği kadar özgürüz. Şeyh Bedrettin gibi özgürüz. İşkence karşısında tek bir geri adım atmayan Hallacı Mansur, "Dönen dönsün, ben dönmezem yolumdan" diyen Pir Sultan Abdal gibi özgürüz. Zulmün karşısında eğilmeyen Deniz gibi, Mahir gibi, üzerinden nemalanmaya çalıştığınız Erdal gibi özgürüz. Cesaretlerinden, güzel gülüşlerinden korktuğunuz Ali İsmail, Ethem, Abdullah, Ahmet, Medeni, Mehmet, Hasan Ferit ve Berkin Elvan gibi özgürüz. Ve sizler asla özgürlüğümüzü elimizden alamayacaksınız."

                              Barış Atay